شکل‌دهی کدها
اکنون که کدهای طولانی‌تری می‌نویسید دانستن مواردی درباره‌ی نحوه‌ی شکل دادن به کدها ارزشمند است. زمانی صرف کنید تا کدهایتان را تا جای ممکن قابل خواندن کنید. نوشتن کدِ خوانا به شما کمک می‌کند تا کاری را که برنامه انجام می‌دهد ردیابی کنید و همچنین دیگران کد شما راحت‌تر بفهمند.
برنامه‌نویسان پایتون بر روی تعدادی از قراردادها و شیوه‌نامه‌ها توافق کرده‌اند تا مطمئن شوند که ساختارِ کدِ هر کس تقریباً به یک شکل است. به محض این که نوشتنِ کدِ تمیزِ پایتون را فراگرفتید، قادر خواهید بود که ساختار کلی برنامه‌ی پایتون هر کس را درک کنید، به شرطی که از یک راهنمای مشترک پیروی کنید. اگر امیدوارید که روزی به یک برنامه‌نویس حرفهای تبدیل شوید، باید هر چه زودتر دنبال کردنِ این راهنماها را آغاز کنید تا تبدیل به عادت‌های خوبی شوند.
شیوه‌نامه
هرگاه کسی بخواهد تغییری در زبان پایتون ایجاد کند یک پیشنهادِ پیشرفتِ پایتون (PEP) می‌نویسد. یکی از قدیمی‌ترین PEPها PEP 8 است که به برنامه‌نویسان پایتون یاد می‌دهد به چه شیوه‌ای کد خود را شکل دهند. PEP 8 نسبتاً طولانی است ولی بیشتر آن مربوط به کدهایی است که از آن‌چه شما تا الان دیده‌اید پیچیده‌ترند.
شیوه‌نامه‌ی پایتون بر اساس این تفکر نوشته شده است که کد بیشتر از آنکه نوشته شود خوانده می‌شود. شما کد را یک بار می‌نویسید و سپس هنگام اشکال‌زدایی خواندن آن را شروع می‌کنید. هنگام افزودنِ یک ویژگیِ جدید به برنامه‌ی خود زمان بیشتری صرف خواندن کد می‌کنید. هنگامی که کد خود را با دیگر برنامه‌نویسان به اشتراک می‌گذارید آن‌ها نیز کد شما را خواهند خواند.
اگر بین نوشتن کدی که راحت‌تر نوشته شود و کدی که راحت‌تر خوانده شود حقّ انتخاب داشته باشید، برنامه‌نویسان پایتون تقریباً همیشه شما را به انتخاب گزینه‌ی دوم تشویق می‌کنند. راهنماهای زیر به شما کمک می‌کنند که از ابتدا کدی شفاف‌تر و واضح‌تر بنویسید.
تورفتگی
PEP 8 به شما توصیه می‌کند برای ایجاد تورفتگی از ۴ فاصله استفاده کنید. استفاده از ۴ فاصله خوانایی برنامه را افزایش می‌دهد و در عین حال امکان ایجاد تورفتگی‌های بیشتر را در هر خط ایجاد می‌کند.
در سندِ یک واژه‌پرداز معمولاً برای ایجاد تورفتگی به جای فاصله از تب استفاده می‌شود. این کار برای اسناد یک واژه‌پرداز مناسب است امّا هنگامی که تب و فاصله را با یکدیگر مخلوط کنید مفسّر پایتون گیج می‌شود. هر ویرایشگر متنی تنظیماتی در اختیار شما می‌گذارد تا بتوانید از دکمه‌ی TAB استفاده کنید امّا در نهایت آن تب‌ها را به تعدادی فاصله تبدیل کند. شما قطعاً می‌توانید از دکمه‌ی TAB استفاده کنید امّا مطمئن شوید که ویرایشگر شما حتماً در فایل شما به جای تب، فاصله درج می‌کند.
ترکیب کردن تب و فاصله در یک فایل ممکن است موجب خطاهایی شود که تشخیص آن بسیار مشکل است. اگر فکر می‌کنید در فایلی ترکیبی از این دو وجود دارد، در بیشتر ویرایشگرها امکان تبدیل تمام تب‌ها به فاصله وجود دارد.
طول خط
بسیاری از برنامه‌نویسان پایتون پیشنهاد می‌کنند که طول هر خط کمتر از ۸۰ حرف باشد. از لحاظ تاریخی این توصیه به این دلیل ایجاد شده که بیشتر رایانه‌ها تنها ۷۹ کاراکتر در هر خط ترمینال جا می‌دادند. در حال حاضر می‌توان حرفهای بسیار بیشتری در یک خط نمایشگر جا داد امّا دلایل دیگری برای وفادار ماندن به استاندارد خط ۷۹حرفی وجود دارد. برنامه‌نویسان حرفهای گاهی چند فایل را همزمان روی صفحه‌ی خود باز می‌کنند و طول استاندارد خط به آن‌ها اجازه می‌دهد که در دو یا سه فایلی که کنار هم هستند، تمام خط‌ها را ببینند. PEP 8 همچنین توصیه می‌کند طول هر خطِ توضیحی را حداکثر ۷۲ حرف بگیرید زیرا ابزارهایی که برای پروژه‌های بزرگتر به طور خودکار مستندات را تولید می‌کنند در ابتدای هر توضیح چند حرف دیگر اضافه می‌کنند.
راهنمایی‌های PEP 8 در مورد طول خط وحیِ مُنزَل نیست و برخی از گروه‌ها حد ۹۹حرفی را می‌پسندند. در زمان یادگیری لازم نیست خیلی نگران طول خط باشید امّا حواستان باشد که افرادی که به صورت مشارکتی کار می‌کنند معمولاً همیشه از راهنماهای PEP 8 پیروی می‌کنند. بیشترِ ویرایشگرها برای شما یک سرنخ بصری ایجاد می‌کنند که معمولاً یک خط عمودی روی صفحه است و این حدود را به شما نشان می‌دهند.
خط‌های خالی
برای گروه‌بندی بصری بخش‌های مختلف برنامه از خط‌های خالی استفاده کنید. بهتر است از این خط‌ها برای شکل‌دهی به فایل‌های خود استفاده کنید امّا زیاده‌روی نکنید. با دنبال کردن مثال‌های این کتاب به یک نسبت درست خواهید رسید. برای مثال اگر برای ایجاد لیستی چهار یا پنج خط کد نوشته‌اید و بعد از آن سه خط دیگر برای ایجاد لیست دیگری نوشته‌اید بهتر است بین این دو بخش یک خط خالی فاصله بیندازید. با این حال نباید بیش از یک خط خالی، مثلاً چهار یا پنج خط، فاصله ایجاد کنید.
خط‌های خالی شیوه‌ی اجرای برنامه‌ی شما را تغییر نمی‌دهند امّا بر خوانایی برنامه تاثیر می‌گذارند. مفسّر پایتون از تورفتگی افقی برای تشخیص معنای برنامه‌ی شما استفاده می‌کند امّا به فاصله‌گذاری عمودی اهمّیّتی نمی‌دهد.
دیگر شیوه‌نامه‌ها
PEP 8 توصیه‌های متعدّد دیگر هم برای شکل‌دهی دارد امّا بیشتر آن‌ها در برنامه‌هایی کاربرد دارند که پیچیده‌تر از برنامه‌های فعلی شما هستند. همزمان با آموختن ساختارهای پیچیده‌تر پایتون بخش‌های مربوط در راهنماهای PEP 8 را با شما به اشتراک خواهم گذاشت.
خودآزمایی
PEP 8
به شیوه‌نامه‌ی اصلی PEP 8 در آدرس https://python.org/dev/peps/pep-0008/ نگاهی بیندازید. از بیشترِ آن استفاده نخواهید کرد امّا شاید مرور آن جالب باشد.
مرور کد
سه نمونه از برنامه‌هایی را که در این فصل نوشته‌اید انتخاب کنید و آن‌ها را برای تطبیق با PEP 8تغییر دهید:
- از چهار فاصله برای هر سطح تورفتگی استفاده کنید. ویرایشگر متنی خود را تنظیم کنید تا با هر بار فشردن دکمه‌ی TAB چهار فاصله وارد کند. (برای مشاهده‌ی دستورالعمل انجام این کار پیوست ب را ببینید.)
- کمتر از ۸۰ حرف در هر خط استفاده کنید و ویرایشگر خود را برای نمایش یک راهنمای عمودی در موقعیّت ۸۰امین حرف تنظیم کنید.
- در برنامه‌های خود بیش از اندازه از خط خالی استفاده نکنید.